BÖLÜM XXII JONATHAN HARKER’IN GÜNLÜĞÜ

3 Ekim.—Ya bir şeyler yapmalıyım ya da çıldıracağım, bu yüzden bu günlüğü yazıyorum. Saat şimdi altı; yarım saat içinde çalışma odasında buluşup bir şeyler yiyeceğiz; zira Dr. Van Helsing ve Dr. Seward, yemek yemezsek elimizden gelenin en iyisini yapamayacağımız konusunda hemfikirler. Elimizden gelenin en iyisi ise, Tanrı bilir, bugün gerekecek. Her fırsatta yazmaya devam etmeliyim, zira durup düşünmeye cesaret edemiyorum. Büyük küçük her şey kaydedilmeli; belki sonunda o küçük şeyler bize en çok şeyi öğretecektir. Öğreteceği şey, büyük olsun küçük olsun, Mina’yı veya beni bugünkünden daha kötü bir yere getiremezdi zaten. Ne olursa olsun, güvenmeli ve umut etmeliyiz. Zavallı Mina az önce, o canım yanaklarından yaşlar süzülürken bana dedi ki, inancımız dert ve sınav zamanlarında test edilir—güvenmeye devam etmeliyiz; ve Tanrı sonuna kadar bize yardım edecektir. Son mu! oh Tanrım! nasıl bir son?... İşe koyulmalı! İşe!

Dr. Van Helsing ve Dr. Seward zavallı Renfield’ı görmekten döndüklerinde, neler yapılacağına dair ciddiyetle istişare ettik. Önce Dr. Seward, kendisi ve Dr. Van Helsing aşağıdaki odaya indiklerinde Renfield’ı yerde, bir yığın halinde yatar bulduklarını anlattı. Yüzü tamamen ezilmiş ve morarmıştı, boyun kemikleri de kırılmıştı.

Dr. Seward koridorda görevli olan bakıcıya bir şey duyup duymadığını sormuş. Adam otururken—yarı uyukladığını itiraf etti—odadan yüksek sesler geldiğini, sonra Renfield’ın birkaç kez yüksek sesle “Tanrım! Tanrım! Tanrım!” diye bağırdığını; ardından bir düşme sesi geldiğini ve odaya girdiğinde onu, tıpkı doktorların gördüğü gibi yerde yüzüstü yatar halde bulduğunu söylemiş. Van Helsing “sesler” mi yoksa “bir ses” mi duyduğunu sormuş, adam da söyleyemeyeceğini; başta sanki iki kişi varmış gibi geldiğini ama odada kimse olmadığına göre sadece bir kişi olabileceğini belirtmiş. Gerekirse hastanın “Tanrım” kelimesini söylediğine dair yemin edebileceğini söylemiş. Dr. Seward biz yalnız kaldığımızda, meseleyi fazla deşmek istemediğini söyledi; bir tahkikat yapılması söz konusu olabilirdi ve gerçeği ortaya koymak asla işe yaramazdı, zira kimse inanmazdı. Mevcut durumda, bakıcının ifadesine dayanarak yataktan düşme sonucu kazaen ölüm belgesi verebileceğini düşündü. Adli tabip talep edecek olursa resmi bir tahkikat yapılacaktı ki o da ister istemez aynı sonuçla bitecekti.

Bir sonraki adımımızın ne olması gerektiği tartışılmaya başlandığında, kararlaştırdığımız ilk şey Mina’nın tam bir güven içinde olması gerektiğiydi; ne kadar acı verici olursa olsun hiçbir şeyin ondan saklanmaması gerektiğiydi. Kendisi de bunun bilgeliğine katıldı; onu o kadar cesur ama bir o kadar kederli ve o kadar derin bir umutsuzluk içinde görmek yürek parçalayıcıydı. “Gizleme olmamalı,” dedi, “Heyhat! Zaten yeterince gizledik. Üstelik koca dünyada bana halihazırda çektiklerimden—şu an çektiklerimden—daha fazla acı verebilecek hiçbir şey yok! Ne olursa olsun, benim için yeni bir umut veya yeni bir cesaret kaynağı olmalı!” Van Helsing o konuşurken ona pür dikkat bakıyordu ve aniden ama sakince dedi ki:—

“Ama aziz Bayan Mina, olanlardan sonra kendinizden dolayı başkaları için korkmuyor musunuz?” Yüzü hatlarıyla dondu ama cevap verirken gözleri bir şehidin fedakarlığıyla parlıyordu:—

“Ah hayır! zira kararımı verdim ben!”

“Neye?” diye sordu nazikçe, hepimiz o an sessizliğe bürünmüşken; zira her birimiz ne demek istediğine dair belli belirsiz bir fikre sahiptik. Cevabı, sadece bir gerçeği belirtiyormuşçasına doğrudan bir sadelikle geldi:—

“Çünkü kendimde—ki onu dikkatle izleyeceğim—sevdiğim herhangi birine zarar verecek bir işaret bulursam, ölürüm ben!”

“Kendini mi öldürürsün?” diye sordu boğuk bir sesle.

“Evet; eğer beni seven, beni böyle bir acıdan ve böylesine umutsuz bir çabadan kurtaracak bir dostum olmazsa yaparım!” Konuşurken ona anlamlı bir şekilde baktı. He was sitting down; but now he rose and came close to her and put his hand on her head as he said solemnly:

“Evladım, eğer senin iyiliğin için olacaksa öyle biri var. Kendi adıma, senin için böyle bir ötanazi bulmayı Tanrı katındaki hesabımda tutabilirim, eğer en iyisi bu olacaksa şu an bile yaparım. Hatta eğer güvenli olsaydı! Ama evladım——” Bir an için boğazı düğümlendi ve derin bir hıçkırık yükseldi; onu yutup devam etti:—

“Burada seninle ölüm arasında duracak olanlar var. Ölmemelisin. Hiç kimsenin eliyle ölmemelisin; ama en başta kendi elinle asla. Senin o tatlı hayatını kirleten o diğeri gerçek anlamda ölene kadar ölmemelisin; zira o hala diri-Hortlak iken senin ölümün seni de tıpkı onun gibi yapacaktır. Hayır, yaşamalısın! Ölüm anlatılmaz bir lütuf gibi görünse de yaşamak için boğuşmalı ve çabalamalısın. Ölümün kendisine karşı savaşmalısın, ister acıyla gelsin ister neşeyle; gündüz olsun gece olsun; güvenlikte ya da tehlikede! Yaşayan ruhun üzerine yemin ettiririm ki, şu büyük bela geçene kadar ölmeyeceksin—hatta ölümü düşünmeyeceksin bile.” Zavallı sevgilim ölüm gibi bembeyaz oldu, gelgit vakti kumun titreyip ürperdiğini gördüğüm gibi sarsıldı ve titredi. Hepimiz sessizdik; hiçbir şey yapamazdık. Sonunda daha da sakinleşti ve ona dönüp tatlı ama oh, öyle kederli bir sesle elini uzatarak dedi ki:—

“Size söz veriyorum aziz dostum, eğer Tanrı yaşamama izin verirse bunun için çabalayacağım; ta ki O’nun o güzel vaktinde bu dehşet üzerimden geçip gidene kadar.” She was so good and brave that we all felt that our hearts were strengthened to work and endure for her, and we began to discuss what we were to do. I told her that she was to have all the papers in the safe, and all the papers or diaries and phonographs we might hereafter use; and was to keep the record as she had done before. She was pleased with the prospect of anything to do—if “pleased” could be used in connection with so grim an interest.

As usual Van Helsing had thought ahead of everyone else, and was prepared with an exact ordering of our work.

“Belki de iyidir,” dedi, “Carfax ziyaretimizden sonraki toplantımızda orada duran o toprak kutularına bir şey yapmama kararımız. Eğer yapsaydık, Kont amacımızı tahmin ederdi ve kuşkusuz diğerleri hakkındaki böyle bir çabayı boşa çıkarmak için önceden önlem alırdı; ama şimdi niyetimizi bilmiyor. Hatta büyük olasılıkla, sığınaklarını sterilize edebilecek ve böylece onları eskisi gibi kullanamayacak hale getirecek bir gücümüzün olduğunu bile bilmiyor. Onların yerleşimi hakkındaki bilgimizde artık o kadar ilerledik ki, Piccadilly’deki evi incelediğimizde en sonuncusunun bile izini sürebiliriz. To-day, then, is ours; and in it rests our hope. The sun that rose on our sorrow this morning guards us in its course. Until it sets to-night, that monster must retain whatever form he now has. He is confined within the limitations of his earthly envelope. He cannot melt into thin air nor disappear through cracks or chinks or crannies. If he go through a doorway, he must open the door like a mortal. And so we have this day to hunt out all his lairs and sterilise them. So we shall, if we have not yet catch him and destroy him, drive him to bay in some place where the catching and the destroying shall be, in time, sure.” Here I started up for I could not contain myself at the thought that the minutes and seconds so preciously laden with Mina’s life and happiness were flying from us, since whilst we talked action was impossible. But Van Helsing held up his hand warningly. “Nay, friend Jonathan,” he said, “in this, the quickest way home is the longest way, so your proverb say. We shall all act and act with desperate quick, when the time has come. But think, in all probable the key of the situation is in that house in Piccadilly. The Count may have many houses which he has bought. Of them he will have deeds of purchase, keys and other things. He will have paper that he write on; he will have his book of cheques. There are many belongings that he must have somewhere; why not in this place so central, so quiet, where he come and go by the front or the back at all hour, when in the very vast of the traffic there is none to notice. We shall go there and search that house; and when we learn what it holds, then we do what our friend Arthur call, in his phrases of hunt ‘stop the earths’ and so we run down our old fox—so? is it not?”

“Then let us come at once,” I cried, “we are wasting the precious, precious time!” The Professor did not move, but simply said:—

“Peki Piccadilly’deki o eve nasıl gireceğiz?”

“Herhangi bir yolla!” diye bağırdım. “Gerekirse zorla gireriz.”

“Peki ya polisiniz; onlar nerede olacaklar ve ne diyecekler?”

I was staggered; but I knew that if he wished to delay he had a good reason for it. So I said, as quietly as I could:—

“Gereğinden fazla beklemeyin; ne kadar büyük bir işkence içinde olduğumu bildiğinizden eminim.”

“Ah evladım, biliyorum; ve sahiden de senin ıstırabını artırmak gibi bir niyetim yok. Ama bir düşün, koca dünya harekete geçene kadar ne yapabiliriz? O zaman bizim vaktimiz gelecek. Düşündüm taşındım ve bana öyle geliyor ki en basit yol hepsinden iyisidir. Now we wish to get into the house, but we have no key; is it not so?” I nodded.

“Şimdi farz et ki sen sahiden o evin sahibisin ve yine de içeri giremiyorsun; ve farz et ki sende o ev soyguncusu vicdanı yok, ne yapardın?”

“Saygın bir çilingir bulur, kilidi benim için açması için onu işe koşardım.”

“Peki ya polisiniz, müdahale ederlerdi değil mi?”

“Oh hayır! adamın usulünce işe alındığını bilirlerse etmezler.”

“O zaman,” dedi ve konuşurken bana keskin bir bakış attı, “şüphede kalan tek şey işverenin vicdanıdır ve polislerinizin o işverenin vicdanı iyi mi yoksa kötü mü olduğuna dair inancıdır. Polisin böyle bir meseleyle uğraşması için gerçekten kalpleri okumakta çok hevesli ve zeki—oh, öyle zeki—adamlar olması gerekirdi. No, no, my friend Jonathan, you go take the lock off a hundred empty house in this your London, or of any city in the world; and if you do it as such things are rightly done, and at the time such things are rightly done, no one will interfere. I have read of a gentleman who owned a so fine house in London, and when he went for months of summer to Switzerland and lock up his house, some burglar came and broke window at back and got in. Then he went and made open the shutters in front and walk out and in through the door, before the very eyes of the police. Then he have an auction in that house, and advertise it, and put up big notice; and when the day come he sell off by a great auctioneer all the goods of that other man who own them. Then he go to a builder, and he sell him that house, making an agreement that he pull it down and take all away within a certain time. And your police and other authority help him all they can. And when that owner come back from his holiday in Switzerland he find only an empty hole where his house had been. Bu tümüyle en règle (usulünce) yapılmış; ve bizim işimizde de biz en règle olacağız. O kadar erken gitmeyeceğiz ki, o an düşünecek az şeyi olan polisler durumu garip bulsunlar; ama saat ondan sonra, etrafta pek çok insan varken gideceğiz ve gerçekten evin sahipleri olsaydık böyle şeyler nasıl yapılacak idiyse öyle yapacağız.”

Ne kadar haklı olduğunu görmemek elde değildi ve Mina’nın yüzündeki o korkunç umutsuzluk bir miktar gevşedi; böyle iyi bir tavsiyede umut vardı. Van Helsing devam etti:—

“O evin içine girdiğimizde daha çok ipucu bulabiliriz; her halükarda bazılarımız orada kalırken geri kalanlar daha çok toprak kutusu olan diğer yerleri—Bermondsey ve Mile End’dekileri—bulabilirler.”

Lord Godalming ayağa kalktı. “Burada bir faydam dokunabilir,” dedi. “Atların ve arabaların en uygun yerlerde hazır olması için adamlarıma telgraf çekeceğim.”

“Bak dostum,” dedi Morris, “ata binmek istememiz ihtimaline karşı her şeyi hazır tutmak harika bir fikir; ama Walworth veya Mile End’in bir ara sokağında üzerinde armalar olan o fiyakalı arabalarından birinin bizim amaçlarımız için fazla dikkat çekeceğini düşünmüyor musun? Bana öyle geliyor ki güneye veya doğuya giderken taksi tutmalıyız; hatta onları gideceğimiz mahallenin yakınında bir yerlerde bırakmalıyız.”

“Dostum Quincey haklı!” dedi Profesör. “Kafası tam da sizin dediğiniz gibi ufukla aynı hizada çalışıyor. Yapacağımız şey zor bir şey ve mümkünse kimsenin bizi izlemesini istemeyiz.”

Mina her şeye artan bir ilgi göstermeye başladı ve işlerin bu aciliyetinin gecenin o korkunç tecrübesini bir süreliğine unutmasına yardım ettiğini görmekten büyük sevinç duydum. Çok, çok solgun—neredeyse hortlak gibiydi ve o kadar zayıflamıştı ki dudakları geriye çekilmiş, dişlerini bir miktar belirginleştirmişti. Ona gereksiz bir acı vermesin diye bundan bahsetmedim; ama Kont onun kanını emdiğinde zavallı Lucy’nin başına gelenleri düşünmek damarlarımdaki kanı dondurmaya yetti. Henüz dişlerin sivrileştiğine dair bir işaret yoktu; ama vakit henüz çok tazeydi ve korkmak için vakit vardı.

Çabalarımızın sırasını ve güçlerimizin dağılımını tartışmaya geldiğimizde, yeni şüphe kaynakları doğdu. Sonunda Piccadilly’ye gitmeden önce yakınımızdaki Kont’un sığınağını yok etmeye karar verildi. Çok erken fark etmesi ihtimaline karşı, böylece imha işimizde yine de ondan önde olacaktık; ve onun tamamen maddi formundaki ve en zayıf halindeki varlığı bize yeni bir ipucu verebilirdi.

Güçlerin dağılımına gelince, Profesör tarafından önerilen şuydu: Carfax ziyaretimizden sonra hepimiz Piccadilly’deki eve girecektik; iki doktor ve ben orada kalırken Lord Godalming ve Quincey, Walworth ve Mile End’deki sığınakları bulup yok edeceklerdi. Profesör, Kont’un gün içinde Piccadilly’de görünmesinin ihtimal dahilinde, hatta olası olduğunu belirtti ve eğer öyle olursa onunla tam orada ve o an başa çıkabileceğimizi savundu. Her halükarda onu toplu bir güçle takip edebilecektik. Bu plana şiddetle itiraz ettim ve kendi gidişim söz konusu olduğunda, Mina’yı kalıp korumak niyetinde olduğumu söyleyerek bu konudaki kararımın kesin olduğunu düşündüm; ama Mina itirazımı dinlemedi bile. Faydalı olabileceğim bazı hukuki konular olabileceğini; Kont’un kağıtları arasında Transilvanya tecrübemden dolayı anlayabileceğim bir ipucu olabileceğini; ve Kont’un o olağanüstü gücüyle başa çıkmak için toplayabileceğimiz tüm güce ihtiyaç olduğunu söyledi. Boyun eğmek zorunda kaldım zira Mina’nın kararlılığı sarsılmazdı; hepimizin birlikte çalışmasının onun için son umut olduğunu söyledi. “Kendi adıma hiçbir korkum yok,” dedi. “İşler olabileceği kadar kötüleşti zaten; ve bundan sonra ne olursa olsun içinde bir umut veya teselli unsuru barındırmalı. Git kocam! Tanrı dilerse beni tek başımayken de herhangi biri yanımdayken olduğu kadar iyi koruyabilir.” So I started up crying out: “Then in God’s name let us come at once, for we are losing time. The Count may come to Piccadilly earlier than we think.”

“Not so!” said Van Helsing, holding up his hand.

“But why?” I asked.

“Unutuyor musun,” dedi resmen bir gülümsemeyle, “dün gece fena ziyafet çekti ve geç uyanacaktır?”

Did I forget! shall I ever—can I ever! Can any of us ever forget that terrible scene! Mina struggled hard to keep her brave countenance; but the pain overmastered her and she put her hands before her face, and shuddered whilst she moaned. Van Helsing had not intended to recall her frightful experience. He had simply lost sight of her and her part in the affair in his intellectual effort. When it struck him what he said, he was horrified at his thoughtlessness and tried to comfort her. “Oh, Madam Mina,” he said, “dear, dear Madam Mina, alas! that I of all who so reverence you should have said anything so forgetful. These stupid old lips of mine and this stupid old head do not deserve so; but you will forget it, will you not?” He bent low beside her as he spoke; she took his hand, and looking at him through her tears, said hoarsely:—

“Hayır, unutmayacağım zira hatırlamam daha iyi; ve bununla birlikte hafızamda sizin hakkınızda o kadar tatlı şeyler var ki hepsini bir arada kabul ediyorum. Şimdi, hepiniz yakında gitmelisiniz. Kahvaltı hazır ve güçlü olmak için hepimiz yemeliyiz.”

Breakfast was a strange meal to us all. We tried to be cheerful and encourage each other, and Mina was the brightest and most cheerful of us. When it was over, Van Helsing stood up and said:—

“Şimdi aziz dostlarım, o korkunç girişimimiz için yola çıkıyoruz. Düşmanımızın sığınağını ilk ziyaret ettiğimiz o geceki gibi hepimiz silahlı mıyız; hem ruhsal hem de bedensel saldırılara karşı silahlandık mı?” Hepimiz ona güvence verdik. “O zaman güzel. Şimdi Bayan Mina, siz her halükarda gün batımına kadar burada tamamen güvendesiniz; ve ondan önce döneceğiz—eğer—— Döneceğiz! Ama gitmeden önce sizi kişisel saldırılara karşı silahlanmış göreyim. Siz aşağı indiğinizden beri bizzat odanızı, O’nun girememesi için bildiğimiz o şeyleri yerleştirerek hazırladım. Şimdi sizi bizzat korumama izin verin. Alnınıza şu Kutsal Ekmek parçasını Baba, Oğul ve—— adına değdiriyorum.”

Duyunca yüreklerimizi donduran korkunç bir çığlık yükseldi. Ekmeği Mina’nın alnına yerleştirdiği an, ekmek orayı dağlamıştı—sanki bir parça kor halindeki metalmiş gibi eti yakıp geçmişti. My poor darling’s brain had told her the significance of the fact as quickly as her nerves received the pain of it; and the two so overwhelmed her that her overwrought nature had its voice in that dreadful scream. But the words to her thought came quickly; the echo of the scream had not ceased to ring on the air when there came the reaction, and she sank on her knees on the floor in an agony of abasement. Pulling her beautiful hair over her face, as the leper of old his mantle, she wailed out:—

“Kirlendim! Kirlendim! Yüce Tanrı bile kirli etimden kaçıyor! Alnımdaki bu utanç damgasını Mahşer Günü’ne kadar taşımalıyım.” Onlar durakladı. I had thrown myself beside her in an agony of helpless grief, and putting my arms around held her tight. For a few minutes our sorrowful hearts beat together, whilst the friends around us turned away their eyes that ran tears silently. Then Van Helsing turned and said gravely; so gravely that I could not help feeling that he was in some way inspired, and was stating things outside himself:—

“Belki de bu damgayı, Tanrı’nın bizzat uygun göreceği o vakte kadar, ki Mahşer Günü’nde yeryüzündeki ve üzerine yerleştirdiği evlatlarının tüm yanlışlarını kesinlikle düzeltecektir, taşımak zorundasınız. Ve oh Bayan Mina, azizim, sevgilim, dilerim sizi seven bizler, olan biten her şey hakkındaki Tanrı’nın bilgisinin bu işareti olan o kırmızı yara izi geçip gittiğinde ve alnınızı bildiğimiz o kalbiniz kadar saf bıraktığında orada olup görebiliriz. Zira yaşadığımız sürece şundan emin olun ki, Tanrı üzerimizdeki şu ağır yükü kaldırmayı uygun gördüğünde o yara izi de geçip gidecektir. O vakte kadar, O’nun Oğlu’nun O’nun iradesine itaat ederek yaptığı gibi biz de Haçımızı taşıyacağız. Belki de biz O’nun o güzel rızasının seçilmiş araçlarıyızdır ve O’nun emrine, o diğeri gibi kamçılar ve utançlar arasından; gözyaşları ve kan arasından; şüpheler ve korkular arasından ve Tanrı ile insan arasındaki o farkı yaratan her şeyin arasından yükseliyoruzdur.”

Sözlerinde umut vardı, teselli vardı; ve tevekküle çağırıyorlardı. Mina and I both felt so, and simultaneously we each took one of the old man’s hands and bent over and kissed it. Then without a word we all knelt down together, and, all holding hands, swore to be true to each other. We men pledged ourselves to raise the veil of sorrow from the head of her whom, each in his own way, we loved; and we prayed for help and guidance in the terrible task which lay before us.

It was then time to start. So I said farewell to Mina, a parting which neither of us shall forget to our dying day; and we set out.

Bir konuda kararımı verdim: eğer Mina’nın sonunda bir vampir olması gerektiğini anlarsak, o zaman o bilinmez ve korkunç diyara yalnız gitmeyecektir. I suppose it is thus that in old times one vampire meant many; just as their hideous bodies could only rest in sacred earth, so the holiest love was the recruiting sergeant for their ghastly ranks.

Zorluk çekmeden Carfax’a girdik ve her şeyi ilk seferdeki gibi bulduk. It was hard to believe that amongst so prosaic surroundings of neglect and dust and decay there was any ground for such fear as already we knew. Had not our minds been made up, and had there not been terrible memories to spur us on, we could hardly have proceeded with our task. We found no papers, or any sign of use in the house; and in the old chapel the great boxes looked just as we had seen them last. Dr. Van Helsing said to us solemnly as we stood before them:—

“And now, my friends, we have a duty here to do. Uzak bir diyardan böyle meşum bir kullanım için getirdiği, kutsal hatıralarla o kadar aziz olan şu toprağı sterilize etmeliyiz. Bu toprağı seçti çünkü kutsaldı. Böylece onu kendi silahıyla yeniyoruz, zira biz onu daha da kutsal kılıyoruz. İnsan kullanımı için kutsanmıştı, şimdi biz onu Tanrı adına kutsuyoruz.” As he spoke he took from his bag a screwdriver and a wrench, and very soon the top of one of the cases was thrown open. The earth smelled musty and close; but we did not somehow seem to mind, for our attention was concentrated on the Professor. Taking from his box a piece of the Sacred Wafer he laid it reverently on the earth, and then shutting down the lid began to screw it home, we aiding him as he worked.

Birer birer o koca kutuların her birine aynı işlemi yaptık ve görünüşte onları bulduğumuz gibi bıraktık; ama her birinin içinde o kutsal Evkaristiya (Host) parçasından birer tane vardı.

Arkamızdan kapıyı kapattığımızda Profesör vakur bir tavırla dedi ki:—

“So much is already done. Eğer diğerlerinde de bu kadar başarılı olabilirsek, bu akşamın gün batımı Bayan Mina’nın alnına fildişi kadar bembeyaz ve lekesiz bir halde vurabilir!”

As we passed across the lawn on our way to the station to catch our train we could see the front of the asylum. I looked eagerly, and in the window of my own room saw Mina. I waved my hand to her, and nodded to tell that our work there was successfully accomplished. She nodded in reply to show that she understood. The last I saw, she was waving her hand in farewell. It was with a heavy heart that we sought the station and just caught the train, which was steaming in as we reached the platform.

Bunları trende yazdım.

Piccadilly, saat 12:30.—Fenchurch Sokağı’na varmadan hemen önce Lord Godalming bana dedi ki:—

“Quincey ve ben bir çilingir bulacağız. Herhangi bir zorluk çıkması ihtimaline karşı sen bizimle gelmesen iyi olur; zira mevcut koşullar altında boş bir eve girmemiz bizim için o kadar kötü görünmeyebilir. Ama sen bir avukatsın ve Birleşik Hukuk Cemiyeti sana bunu daha iyi bilmen gerektiğini söyleyebilir.” I demurred as to my not sharing any danger even of odium, but he went on: “Besides, it will attract less attention if there are not too many of us. My title will make it all right with the locksmith, and with any policeman that may come along. Sen Jack ve Profesör ile birlikte gitsen ve Green Park’ta, evin görüş alanında bir yerlerde kalsanız daha iyi; kapının açıldığını ve çilingirin gittiğini gördüğünüzde hepiniz karşıya geçersiniz. Biz sizi gözlüyor olacağız ve içeri alırız.”

“Tavsiye yerinde!” dedi Van Helsing, biz de daha fazla konuşmadık. Godalming and Morris hurried off in a cab, we following in another. At the corner of Arlington Street our contingent got out and strolled into the Green Park. My heart beat as I saw the house on which so much of our hope was centred, looming up grim and silent in its deserted condition amongst its more lively and spruce-looking neighbours. We sat down on a bench within good view, and began to smoke cigars so as to attract as little attention as possible. The minutes seemed to pass with leaden feet as we waited for the coming of the others.

At length we saw a four-wheeler drive up. Out of it, in leisurely fashion, got Lord Godalming and Morris; and down from the box descended a thick-set working man with his rush-woven basket of tools. Morris paid the cabman, who touched his hat and drove away. Together the two ascended the steps, and Lord Godalming pointed out what he wanted done. The workman took off his coat leisurely and hung it on one of the spikes of the rail, saying something to a policeman who just then sauntered along. The policeman nodded acquiescence, and the man kneeling down placed his bag beside him. After searching through it, he took out a selection of tools which he produced to lay beside him in orderly fashion. Then he stood up, looked into the keyhole, blew into it, and turning to his employers, made some remark. Lord Godalming smiled, and the man lifted a good-sized bunch of keys; selecting one of them, he began to probe the lock, as if feeling his way with it. After fumbling about for a bit he tried a second, and then a third. All at once the door opened under a slight push from him, and he and the two others entered the hall. We sat still; my own cigar burnt furiously, but Van Helsing’s went cold altogether. We waited patiently as we saw the workman come out and bring in his bag. Then he held the door partly open, steadying it with his knees, whilst he fitted a key to the lock. This he finally handed to Lord Godalming, who took out his purse and gave him something. The man touched his hat, took his bag, put on his coat and departed; not a soul took the slightest notice of the whole transaction.

When the man had fairly gone, we three crossed the street and knocked at the door. It was immediately opened by Quincey Morris, beside whom stood Lord Godalming lighting a cigar.

“Mekan feci iğrenç kokuyor,” dedi bu sonuncusu biz içeri girerken. It did indeed smell vilely—like the old chapel at Carfax—and with our previous experience it was plain to us that the Count had been using the place pretty freely. We moved to explore the house, all keeping together in case of attack; for we knew we had a strong and wily enemy to deal with, and as yet we did not know whether the Count might not be in the house. In the dining-room, which lay at the back of the hall, we found eight boxes of earth. Eight boxes only out of the nine, which we sought! Our work was not over, and would never be until we should have found the missing box. Önce, dar bir taş döşeli avlunun ötesindeki, bir minyatür evin ön cephesi gibi görünmesi için sivriltilmiş bir ahırın sağır duvarına bakan pencerenin panjurlarını açtık. There were no windows in it, so we were not afraid of being over-looked. We did not lose any time in examining the chests. With the tools which we had brought with us we opened them, one by one, and treated them as we had treated those others in the old chapel. It was evident to us that the Count was not at present in the house, and we proceeded to search for any of his effects.

After a cursory glance at the rest of the rooms, from basement to attic, we came to the conclusion that the dining-room contained any effects which might belong to the Count; and so we proceeded to minutely examine them. Koca yemek masasının üzerinde bir tür düzenli düzensizlik içinde duruyorlardı. There were title deeds of the Piccadilly house in a great bundle; deeds of the purchase of the houses at Mile End and Bermondsey; note-paper, envelopes, and pens and ink. All were covered up in thin wrapping paper to keep them from the dust. There were also a clothes brush, a brush and comb, and a jug and basin—the latter containing dirty water which was reddened as if with blood. En sonuncusu ise her tür ve boyutta anahtardan oluşan küçük bir yığındı, muhtemelen diğer evlere ait olanlar. When we had examined this last find, Lord Godalming and Quincey Morris taking accurate notes of the various addresses of the houses in the East and the South, took with them the keys in a great bunch, and set out to destroy the boxes in these places. Geri kalanımız, elimizden gelen sabırla onların dönüşünü—veya Kont’un gelişini—bekliyoruz.